Vandaag een lekkere relax-dag. Kinderen spelen bij een vriendje, partner is het huis uit en ik kan fijn de was doen en een beetje in en om het huis mutsen.

Tussen de taken door blader  ik in de nieuwe GLAMOUR en lees ik  het verhaal over een vrouw die misbruikt is in haar vroegste kindertijd. In het verhaal herken ik zoveel dingen dat ik me stukje bij beetje weer een beetje sombertjes voel worden.

Waarom raak je dit gevoel nou verdorie nooit kwijt. Ik wil het niet meer en vind dat ik genoeg tijd heb besteed om het te verwerken.  Ik denk aan de weg die ik heb moeten afleggen om te komen waar ik nu ben. Alleen het feit dat ik nu nog leef en meestal sterk en positief in het leven sta vind ik op zich al een wonder. Mijn leven is een hel geweest door de beslissing van die ene persoon om mij als onschuldig klein meisje te manipuleren, bedreigen en te misbruiken.

Stom op zich dat het misbruik je hele leven kleurt. Bij mij duurde het vanaf mijn 4e tot mijn 14 of 15e jaar. Mijn leven werd een leven van angst en eenzaamheid. Ik had niemand aan wie ik het kon vertellen omdat hij had gezegt dat niemand me zou geloven. Andere keren dreigde hij om mijn ouders te vermoorden. Als je dat al vanaf je 4e hoort geloof je dat en sluit je je op in je eigen kleine wereldje.

Ik vertrouwde niemand, kon niet met andere kinderen omgaan, en voelde me altijd bespied omdat hij vertelde dat hij altijd wist wat ik deed, hij kon alles zien en overal achter komen. Aan de andere kant deed hij heel begripvol over het feit dat ik nergens bij hoorde, er hield ook niemand van hem en ik was in elk geval heel belangrijk voor hem.  Achteraf ook zo stereotypische pedofielenpraat vooral op je gevoel van medelijden inwerken.

Mijn tienerjaren zijn gekleurd door diepe donkere depressies en zelfmoordgedachten. Regelmatig zat ik met het mes aan mijn pols maar kon het toch niet doorzetten. Natuurlijk ook de dramatische relaties met leugens en mishandeling. Geen werk door gebrek aan zelfvertrouwen en problemen met autoritaire figuren.  Drank en drugs misbruik en zelfmutilatie.

Pas een paar jaar na de geboorte van mijn eerste kind begon ik een beetje op te klimmen. We hebben de dader geconfronteerd en alle contact met hem verbroken omdat ik er aan kapot ging dat mijn kind bij hem in de buurt was op verjaardagen. Het feit dat mijn jongetje dezelfde lucht ademde als hij en dat mijn misbruiker zijn ogen op hem kon laten rusten kon ik niet aan.

De dader heeft in alle toonaarden ontkent en zijn conclusie was dat wij gefrusteerde wijven waren (mijn zus en broer zijn ook door hem misbruikt)

Het blijft waarschijnlijk de rest van mijn leven een gevoelig onderwerp. Ik zal nooit goed met dit issue om kunnen gaan al heb ik hem jaren geleden voor mezelf vergeven omdat ik niet met zijn rugzak op wilde blijven lopen. Ik wil vrij zijn, vrij van deze emoties en gevoelens, vrij van die nare gedachten, vrij van het kind dat ik was en ik weet dat dat nooit kan gebeuren omdat dat kleine bange meisje in mij zit. Samen moeten we de toekomst aan vaak positief en soms zoals nu wat gevoeliger maar we komen er wel samen.

De voorjaarsvakantie is ook weer voorbij.

Ik heb dit jaar besloten om maar eens weg te gaan en na lang zoeken heb ik Libéma vakantieparken gevonden. Zij hadden een leuk bungalowtje met gratis extra-card waarmee je naar diverse uitstapjes kon.

Op maandag kinders en moeders in de auto geparkeerd en naar Brabant gereden. Met m'n stomme kop geen TomTom meegenomen maar ik had toevallig mijn Nokia maps bij Mac Donalds (gratis wifi) geupdate dus zijn we de hele vakantie doorgekomen met de navigatie van mijn telefoontje!

Bij het park aangekomen meteen lekker in het zwembad gesprongen en na een uurtje konden we ons huisje in. Hele behoorlijke kamers en genoeg inventaris,2 toiletten en een ruime douche met 2 wasbakken én wasmachine. Fijn was ook de radio en het flatscreen tv'tje.

De dagen erna zijn we van 's morgens vroeg tot 's avonds bezig geweest met de atracties bezoeken. Beekse Bergen was koud maar zo leuk. We hebben de bus- auto- en wandel-safarie gedaan. Voor alles is wel wat te zeggen maar alledrie even leuk. De kinderen hebben zich ook super vermaakt.

Dierenrijk vonden we allemaal fantastisch. Eigenlijk nooit van gehoord en toch zo'n uitgebreid aanbod van dieren. Veel hadden we nog nooit in het echt gezien. Bevers bijvoorbeeld, heel leuk. Overal in het park had je demonstraties die erg leerzaam waren en er was gelegenheid tot vragen stellen. De aai-bak met roggen en een soort haaitjes was ook een succes. Het park heeft diverse speeltoestellen en uitdagingen voor kinderen die snel verveeld zijn.

Sportiom schaatsbaan vond ik zelf wat tegenvallen omdat er diepe groeven in het ijs zaten waardoor er haast niet opte schaatsen viel. Wel leuk was de opzet van grotten en een hellinkje waar je vanaf kon schaatsen. Het zwembad was wel een succes, ook met grotten en bubbelbaden, veel toezicht en nergens echt diep dus vrij veilig voor kinderen met diploma. Om de zoveel tijd ging het golfslagbad aan. De glijbanen vonden we doodeng. Wel spannend voor 1 keer. De friet was weer niet zo goed daar kan je beter mee wachten tot je op het park bent.

Helaas zijn we voor niks naar Eco-drome in Zwolle gegaan want na 2 uur rijden bleek dat hij gesloten was.

Al met al een fijne actieve vakantie gehad waarvan  we doodmoe thuis kwamen.

Het is alweer weken geleden dat ik iets geschreven heb dus is er veel in te halen.

Vrijdag 26 februari mocht ik een benefietconcert bijwonen. De opzet was om geld te verzamelen voor fantastische lieve ouders die vorig jaar juni afscheid hebben moeten nemen van hun zoontje van 2 jaar. Zij hebben echt alles uit de kast gehaald om dit kleine mannetje de uitvaart te geven die hij verdiende. Op een vreemde manier was het ook een enorm mooie begrafenis. Veel vrienden, foto's van de kleine, supermooie toespraken van de ouders zo emotioneel en respectvol.

Ze hadden later bij de condoleance ook de koekjes die Rock zo lekker vond, en bier wat ik wel een mooi gebaar vond omdat het zo in die scene past. Er werd gerookt, gedronken, gepraat en gehuild om het verlies van zo'n jong leven en om het leven van deze 2 mooie ouders die zonder hun ventje door moeten.

De genodigden kunnen na de formaliteiten gewoon naar huis en daar een paar dagen/weken van slag zijn door het gebeurde. Het duurt best lang voordat je zoiets een plaatsje kan geven. De ouders daarintegen hebben zo'n enorme lange weg te gaan, daar kan je je geen voorstelling van maken.

Om alles zo goed en mooi mogelijk af te maken hebben ze een supermooi steentje voor op het grafje gekocht, ik het alleen de foto in het café zien hangen dus heb maar een beprerkt zicht erop gehad. Hij was van donker natuursteen met een gitaar eruit gehouwen. Helemaal in stijl van de begrafenis. Al met al is het qua prijs best uitgelopen. Waarschijnlijk hebben ze het er met vrienden over gehad en die hebben toen hun hoofden bij elkaar gestoken om iets voor ze te doen om hen financieel wat te helpen. Vandaar dit benefiet.

Het was heel lang geleden dat ik uit gegaan ben en moest me best oppeppen. Met mijn vriendin en haar man zijn we ernaartoe gegaan. Ik heb me super vermaakt! In eerste instantie dacht ik dat ik te oud was voor een concert enzo maar eenmaal daar valt alles weg. In de reguliere clubs en uitgaansgelegenheden word je vaak op je uiterlijk beoordeeld, welke kleding heb je aan, ken ik je wel, hoe kijk je iemand aan enz. Dit was een alternatieve uitgaansgelegenheid. Vroeger ging ik altijd naar dat soort plaatsen maar nadat de blokhut en de Vlerk gesloten waren heb ik nooit meer een vervangende gelegenheid govonden waar het zo leuk en gezellig was.

Hier voelde ik me weer helemaal op z'n plaats. Gewoon gezellig, iedereen aardig tegen elkaar, je kan gewoon met vreemden praten zonder dat daar vreemd van opgekeken word en niemand be- of ver-oordeeld elkaar. Hoe anders word daar altijd door de butenwereld tegenaan gekeken. Als je als punker of alternatief persoon op straat loop heb je met zoveel vooroordelen te maken. Mensen schijnen te vinden dat zij het recht hebben om nare dingen tegen je te zeggen en te proberen om je hetzelfde te maken als zij zijn. Er word aan voorbij gegaan dat ook deze mensen van vlees en bloed zijn en zij een groepsgevoel hebben waar de gemiddelde mens een puntje aan kunnen zuigen.

Er is deze avond een aardig bedrag bij elkaar geschraapt en eigenlijk allemaal door de liefde en empathie van vrienden en bekenden. Hoe moeilijk het ook voor de ouders was om deze avond door te komen geloof ik wel dat zij het enorm waardeerden. Op het eind werd er een lied ten gehore gebracht dat de vader van het kind geschreven had....... dat hakte erin en liet je achter met vragen over je eigen leven en hoe blij je moet zijn dat jou kindjes nog gewoon leven en je niet met dit oneindige verdriet geconfronteerd word.

De laatste tijd ben ik me aan het afvragen hoe mensen bij hun partnerkeuze komen. Eigenlijk is het heel grappig dat uiteindelijk iedereen een partner krijgt en er ook zo vaak een verkeerde keuze gemaakt word. Hoe vind je dus de juiste en vooral geschikste persoon om je leven mee te delen en kan dat dan ook een keuze zijn waar je voor de rest van je leven achter kan staan.

In de buurt ken ik een paar best wel lekkere knullen die zich een slag in de rondte gewipt hebben en de meiden voor het uitzoeken hebben. Er zaten echt superleuke en lieve meiden bij maar uiteindelijk blijven ze bijna allemaal plakken aan een middelmatig model die vaak ook niet eens zo aardig is. Waarom word er voor het middelmatige model gegaan en niet voor de leuke vlotte feestbeesten?

Dan heb je ook nog de 2-years itch types die elke 2 tot 3 jaar een andere partner kiezen omdat het eerste model wat tegenvalt. In principe vind ik dat nog zo'n gek idee nog niet. Als het een beetje saai of moeilijk word dan ga je gewoon naar de volgende zonder al dat gedoe om je relatie te redden. De vlinders blijven en je blijft jezelf opnieuw uitvinden omdat je om de paar jaar nieuwe input krijgt. Het houd je fris en fruitig.

Ook zijn er de gekwetste gescheiden typjes die wel heel graag een partner willen maar het om de een of andere reden niet voor elkaar krijgen. Het verlangen naar een levensgezel is er wel maar er is ook zoveel onverwerkt verdriet en angst dat het er niet van komt. Na een date komt zo'n persoon dan helemaal geflipt thuis omdat er allerlei troep van vroeger naar boven komt. Als de date na een paar afspraakjes nog geen stap verder gekomen is in het liefdesproces haakt hij meestal af. Er zijn tenslotte nog genoeg minder gecompliceerde vrouwen die wel snel bij het lichamelijke deel van een relatie aankomen. De gekwetste vrouw voelt zich dan wéér afgewezen en vraagt zich af hoe het kan dat zo'n mooi exemplaar als zijzelf zo makkelijk ingeruild word voor een minder mooie, hoera, nog een complex erbij wat het daten moeilijker maakt!

Volgens mij komen we dan nu bij het overgrote deel van de mensen die wel de keuze voor een langdurige relatie gemaakt hebben en na een antal jaar en wat kinderen zich afvraagt of het dit nou allemaal wel is.... Vent achter de computer, kinderen slaan elkaar de kop in, saai werk, huishouden en af en toe naar de v&d koopavond. De sleur is onuitstaanbaar en partner is met geen mogelijkheid bij het pokeren vandaan te krijgen, tenzij er voetbal is natuurlijk maar daar hoef je ook niet achter de computer voor vandaan te komen. De vrouw probeert weer een beetje leven in de relatie te krijgen door wat uitjes te regelen. Dat word niet in dank afgenomen door manlief die dan heel de sfeer verziekt dus ze geeft de moed op. Na een lange tijd besluit zij dat zij nog niet levend begraven wil worden en zorgt dat ze dan zelf maar een leuk leven krijgt en begint wat hobby'tjes voor zichzelf. Of het nou paardrijden is of scrapboeken of sporten maakt niet zo uit want plotseling, zonder dat zij het zelf wil of ernaar op zoek is verschijnt er uit het niets een nieuwe optie. Vlinders in de buik, slapeloze nachten volgen. Wat te doen, wat te doen. Ga ik erin mee of blijf ik voortaan ook maar op de bank zitten......

Tja, het leek te mooi om waar te zijn dat de griep zonder problemen aan mijn deur voorbij zou trekken. De jongste liep al een tijdje te snotteren. Heel stoer wilde hij toch gewoon naar school en bij vriendjes spelen maar vandaag lukte het niet meer. Als een ziek vogeltje ligt hij op de bank de ene herhaling na de andere op Nickelodeon te kijken.

Zonde van het mooie weer. Ik heb er nog een beetje iets van meegekregen door naar de drogist en de supermarkt te fietsen voor middeltjes om de griep wat handelbaarder te maken voor dat kind.

Gewapend met Strepsels zuigtabletten, laulier dropjes, drop hoestdrank, ijsjes en heel veel drinken moet de dag voor hem door te komen zijn. Moederlief is zich wel aan het vervelen en loopt op veel taken voor, het eten is al klaar, het brood voor vaders is gesmeerd, de was opgevouwen en de afwas gedaan. Wat een luxe al die tijd die niet gebruikt hoeft te worden om mijn kind naar school te brengen en weer te halen. En weer te brengen en te halen, en kindjes naar huis brengen, naar logopedie te gaan enz. Alle verplichtingen vallen weg en wat overblijft is superveel tijd!!!

Tussen al de taken die zijn blijven liggen en de gewone dagtaken en het in de watten leggen van het zieke ventje blijft er zelfs genoeg tijd over om lekker tijdschriften te lezen en een kaart op Greetz te maken voor mijn vader die zaterdag jarig is.

Voor een paar daagjes kan ik de luxe van een ziek kind best aan denk ik....

Tjongejonge, wat vliegt de tijd voorbij. Ik kan me de tijd van vroeger nog herinneren. Met mijn vriendinnetje op een bankje in het park mijmeren over het leven en over hoe groot het universum was. De dagen strekten zich uit in eindeloze uren. Nu je dan volwassen bent is dat zo erg voorbij. Er moet vanalles gedaan worden en tijd voor jezelf schiet er bij in.

Ik neem aan dat dat de prijs is van een gezin. Ik moet in mijn tijd tijd inplannen voor 4 personen. Dus 1 leven gedeeld door 4. Nu de kinderen groter zijn word het gelukkig wel gemakkelijker en kunnen ze wat meer voor zichzelf zorgen, hoewel ik nog steeds veel tijd maak voor begeleiding enzo.

Voor mezelf heb ik tegenwoordig mijn sport. Heel grappig ook want vroeger moest ik daar echt helemaal niets van hebben. Op school probeerde ik er altijd vanaf te komen hetzij door straf hetzij door smoesjes. Nu betaal ik ervoor én heb ik er heel veel plezier in.

We begonnen met yoga maar dat was bij de dame waar we dat deden echt supervaag. Wel heel gezellig maar er was ruim tijd vrij gemaakt voor meditatie. Is op zich niets mis mee maar ik was geleide meditatie gewend en zij vertelde heel snel een verhaal en daar moest je zelf dan 20 minuten mee aan de slag. Mijn gedachten dwaalden als vanzelf af naar de boodschappen, wat eten we de rest van de week, er moet nog gewassen worden enz. Niet echt iets voor mij dus.

Toen zijn we naar allerlei sportscholen gegaan om gratis een dag te trainen. Daar hebben we heel veel lol mee beleeft. Het verschil tussen diverse sportscholen is heel groot en we zijn met de beste begonnen waardoor de rest een beetje tegenviel. Bij David Lloyd kan je soms 2 weken gratis trainen en daar zijn we begonnen... Ik kan het iedereen aanraden. Helemaal fantastisch, eerst een beetje fietsen en beenspieroefeningen, dan een klasje bv. zumba, pilatus, body en mind, buikdansen of wat dan ook en daarna lekker het zwembad en de sauna in. Jammer dat het uiteindelijk zo duur is. Natuurlijk is het het geld wel waard maar je moet het wel kunnen missen.

Daarna zijn we lokaal met zumba begonnen en hebben dat uitgebouwd naar 2 tot 3 x zumba en 1x pilatus per week. We trainen nu zo'n 10 maanden en lichamelijk zijn we super vooruit gegaan. Niks meer hangkont en slappe buik! Voor een veertiger, en mijn sportpartner is 49, ziet het lichaam er heel goed uit!

Nu is er tijdelijk de zelfverdediging bij gekomen en 's maandags mogen we dan gratis meetrainen met escrima wat ook supergaaf is. Door mijn verleden (misbruik en lichamelijk geweld) heb ik het er wel heel moeilijk mee en na de training voel ik me emotioneel maar ik wil er doorheen. Ik vind het zo bizar dat je verleden zo'n impact heeft op je functioneren. Dat angst toch nog zo'n grote rol speelt en vertrouwen ook moeilijk is. Op dit punt word ik er boos om. Ik wil gewoon kunnen doen wat ik wil, ook als er mannen bij zijn. Daarom ga ik ermee door en probeer ik door mijn barrieres heen te gaan. Waar kan je dat dan beter doen dan bij een vechtsport waar aanraking een groot deel van de training is. Ik kies voor mezelf en voor de vrijheid te bewegen met vertrouwen. Ik wil niet meer weglopen voor mijn angsten. Daar is nu de tijd voor gekomen en ik pak het met beide handen aan.

Nou, het is alweer een hele tijd geleden dat ik wat geschreven heb. De dagen vliegen voorbij en de avonden nog sneller want die zijn gevuld met sport.

Ik ben nu al 2x naar de zelfverdediging-cursus geweest en was in het begin een beetje sceptisch en ook wel lacherig. Wat zou je daar nou kunnen leren wat je nog niet weet. Nou ja, heel veel dus bleek al na de eerste keer. Het grootste gedeelte bij zelfverdediging voor vrouwen bestaat uit praten over situaties en houding.

Voor mij is dat het lastigste deel want ik wil me niet zo openen tegen mensen van vlees en bloed. Weer zo'n contradictie want hier doe ik dat wel en vind ik het ook prettig maar dat is lekker anoniem, niemand kent me en zal me op straat herkennen en meteen denken van :ohhh ja, zij is dat mens dat bang is om dicht bij mannen te komen...... Het voordeel van die confrontatie met jezelf is dat je gaat nadenken over de ongemakken in je leven en hoe je die niet meemaakt omdat je ze ontwijkt. Op een gegeven moment heb je het allemaal zo ingericht dat je het minst last hebt van je angsten maar is dat nou wel zo'n goede insteek.

Nu word ik dus wéér geconfronteerd met het feit dat ik bang ben voor mannen. Vanaf een bepaalde afstand gaat het nog wel maar als ze in mijn persoonlijke ruimte komen krimp ik mentaal en fysiek in. Aanrakingen zijn al helemaal uit den boze, maar ik hou er ook niet van als andere mensen me aanraken. Ik voel me alleen echt comfortabel bij mijn kinderen en soms mijn partner wat dat betreft. Bij sommige vrienden en familieleden sta ik het wel toe maar vind ik het wel vervelend.

De wortel van deze problemen ligt bij het sexuele misbruik in mijn jonge jaren en het lichamelijk geweld in mijn tienerjaren en vroeg 20-er jaren. Het is gewoon te bizar voor woorden hoe je dat je hele leven meesleept hoe hard je er ook aan gewerkt hebt om het achter je te laten.

Ik ben dus echt heel blij dat ik op het laatste nippertje toch maar meegedaan heb met de cursus. Het is tijd om ook fysiek mijn spoken te verjagen en ik moet zeggen dat het enorm oplucht als je tegen die kussens mag slaan en schoppen. Ik word er helemaal opgepompt van en voel me erna superenergiek.

Er word je ook geleerd waar en hoe je moet slaan/schoppen/knietje geven en hoe je uit grepen komt. Volgende week krijgen we de grond oefeningen, wat te doen als er een poging tot verkrachting plaats vind. Aan de ene kant zie ik er tegenop een aan de andere kant denk ik : kom maar op! Daar kan ik dan ook maar meteen vanaf zijn.

Al met al vind ik het een verrijking voor je persoonlijkheid (je loopt ook meteen een stuk stoerder) en een prettige gedachte dat als er iets zou kunnen gebeuren je weet wat je kunt doen en dat je sterker bent dan je denkt.

De dames van de zelfverdediging mogen 's maandags ook meetrainen met de mannen van Escrima, dat hebben we 1x gedaan en was ook erg leerzaam. Op you-tube staan hele leuke filmpjes over die vechtsport op zich vind ik dat ook erg leuk maar vraag me af of ik dat in mijn schema kan verwerken.

Eigenlijk moet ik een beetje gaan poetsen thuis zodat het in het weekend een beetje schoon en opgeruimd is voor een halve dag. Heel raar dat zodra de jongens en partner thuis zijn er ongemerkt een hele bende zooi rondgeslingerd word. Soms voel ik mij een echte assepoester maar dan zonder bal en mooie prins.

Is natuurlijk mijn eigen schuld, ik had ze allemaal wat beter moeten opvoeden en ze moeten leren hun eigen troep achter hun kont op te ruimen. Hoe vaak je het ook zegt ze denken er zelf zelden aan iets op te ruimen, zodat er tegen de middag  allerlei bekers, borden, controllers enz door de woonkamer verspreid liggen. Dat mag assepoessie dan fijn opruimen en afwassen.

Wij zijn nog van de oude stempel en hebben geen vaatwasser. Past trouwens niet eens in de keuken want die is veel te klein om een vaatwasser in te passen. Dat afwassen is wel funest voor het welzijn van je handen. Na 3x afwassen op een dag voelen ze aan alsof je 4 weken in de sahara rondgezworven hebt zonder fijn handcreme'tje. Zal ook wel aan de leeftijd liggen. Mijn handen gaan natuurlijk al 40 jaar mee en dat ga je zien. Ze zijn niet meer zo mooi egaal als vroeger hoe vaak ik ze ook insmeer.

Heel de huid word wat droger. Komt misschien ook wel door de winter en het overschot aan kleding dat je aan hebt waardoor er geen frisse lucht bij komt. Daarbij sla ik het insmeren vaak over omdat het zo koud is in de douche. Heel stom natuurlijk en ik heb alleen mezelf ermee. Afgelopen week werd ik nog met mijn droge schenen geconfronteerd tijdens pilatus. Moet je plat op je rug liggen met je benen in de hoogte. Die broek glijd dan een stukje naar beneden en dan kan je je gaan liggen schamen omdat je je huid zo verwaarloost hebt. Vreselijk dat aanzien van die beetje vaal uitziende benen en meteen heb ik me voorgenomen om lekker te gaan scrubben en toch maar elke dag te smeren, hoe koud het ook is. Voor je het weet is het zomer en kunnen de benen weer bloot en dat ziet er net iets fijner uit als ze zacht en verzorgd zijn.

Vanavond misschien opzelfverdediging voor vrouwen. Lijkt me echt lachen maar ik heb me te laat opgegeven dus ik ga gewoon langs en dan zie ik wel of ik mee kan doen of niet.

Ben benieuwd......

Mijn partner heeft de afgelopen twee weken vakantie gehad. De eerste week hadden de jongens ook vakantie en was er oud en nieuw enzo dus afleiding genoeg. De tweede week moesten de jongens weer naar school en heb je de hele dag zo'n vent op je lip.

Echt, ik vind dat zó niet prettig. Zou dat wat zeggen over mijn relatie? Klaarblijkelijk wel. God wat erger ik me aan die vent zeg. Ik vraag me af of andere vrouwen dat nou ook hebben of dat het gewoon doodgebloed is.

Het enige wat hij doet is computeren, en dan ook echt uren en uren achter elkaar en als hij niet computert kijkt hij tv. Er word zo min mogelijk gesproken want ik zeur alleen maar.... Met de jongens doet hij absoluut niets. Geen spelletjes, niet voetballen, niet naar het zwembad of de kinderboerderij. Het enige wat hem enthousiast maakt is als hij naar het voetbal in de kroeg gaat. Dan is hij opeens het zonnetje in huis en doet hij gezellig en wast de vaat weg!

Ik vraag me heel vaak af hoe een mens zo stom kan zijn om de verkeerde partnerkeuze te maken. Waarschijnlijk was het omdat ik voor hem een adhd vriendje had en hij zo lekker rustig leek. Achteraf was hij ook alleen maar gezellig in de kroeg of met alcohol of drugs op maar ja, in die tijd vond ik dat ook wel gezellig allemaal.

Na de eerste moet je als moeder een paar flinke stappen terug doen. Ik heb het er echt wel heel moeilijk mee gehad hoor. Maar je hebt toch de verantwoordelijkheid voor zo'n klein ventje. Dan kan je niet meer constant in staat van laveloosheid ronddwalen. De keuze om volwassen te worden is dan al gauw gemaakt. Bij mannen schijnt dat anders te zijn. Hij heeft zich eigenlijk nooit echt bemoeid met de jongens en vooral in het begin met de oudste ging hij nog ieder weekend stappen en bleef dan bij zijn vriend slapen. Als hij dan zaterdag's thuis kwam lag hij de rest van het weekend in zijn bed.

Goed, ik ben waarschijnlijk ook te gemakkelijk geweest om hem dat toe te staan maar ik geloof in eigen keuze en als hij er niet zelf voor kiest om thuis te blijven dan maar niet. En dat gaat zo met alles eigenlijk. Ik wacht al 3 jaar op een trimsalon aan huis. Er staat wel een geraamte maar verder doet hij er geen donder aan terwijl het voor iedereen een verbetering zal zijn ivm extra centjes. Ik ben nu op het punt dat ik eraan denk om mijn scharen aan de wilgen te hangen want ik verdien geen reet met de klantjes die ik nu heb en er gaat best veel tijd inzitten.

Zou dit mijn 40-ers crisis zijn? Blijf ik bij hem of niet? Wat te doen met de jongens want die oudste wil hem niet kwijt en de jongste wil gewoon dat ik thuis ben als hij van school af komt. Bah ,ik vind dit stom. Ik ga koffie drinken met een sigaretje erbij tegen de irritatie.

Eindelijk is mijn Mirena vervangen. Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar ik ben er nu weer voor 5 jaar vanaf. De eerste keer dat ik voor plaatsing naar de huisarts ging werd ik weggestuurd omdat de vervangster geen ervaring had in het plaatsen dus moest ik een andere afspraak maken. Het was ergens wel een opluchting omdat ik geen pijnstillers op had. Bij navraag bij de Medinette bleek dat Aleve er heel goed voor was maar dat moest ik bij de Apotheek halen en daar was ik toen natuurlijk te laat voor.

De 2e keer had ik alles netjes geregeld. De dag ervoor Aleve gekocht en advies ingewonnen. Dat de hele Apotheek gelijk op de hoogte was van het plaatsen van mijn Mirena moest ik dan maar voor lief nemen. Hoe lomp is het dat er op die onhandige momenten altijd veel bekenden ter plaatse zijn waardoor je toch een beetje in verlegenheid word gebracht. Maar goed, als het goed is zal er nu niemand na een tijdje naar me toe komen om te beweren dat ik zwanger ben! Is me echt een keer overkomen he! En niet eens omdat ik dik ben want ik val netjes in mijn BMI en vaak nog iets onder het gemiddelde. De dame in kwestie was niet eens iemand met wie ik op vriendschappelijke voet sta. We kwamen haar en haar vriend tegen in Schiedam en opeens begon ze tegen me te praten. Na een tijdje zei ze: maar jij bent toch zwanger van een tweeling. Ik was echt overrompeld. Zwanger? Ik? Sinds wanneer dan? Zelfs nadat ik het ontkende bleef ze volhouden dat ik wel zwanger was. How rude.

Maar goed, nu ben ik dus voor 5 jaar beschermd en de marteling van het inbrengen viel deze keer op zich mee. Tuurlijk doet het een beetje pijn maar de eerste keer voelde het echt alsop ze met een fileermesje in mijn baarmoeder aan het wroeten was. Echt meer dan vreselijk. Nu had ik een uur vantevoren 2 Aleve genomen en viel de pijn best mee. Ik heb het geluk dat mijn baarmoederhalskanker onderzoek in dezelfde tijd valt zodat dat eerst gedaan werd en daarna werd de oude Mirena verwijdert. Dat was eigenlijk zo gedaan. De arts liet hem nog even zien. Wat een groot ding is dat daar schrok ik wel van en vond het ook niet zo mooi als zij hem vond. Toen een soort ding inbrengen die de baarmoedermond openhield en daarna de inbreng zelf. Ging op zich best snel allemaal. Nog even een maandverbandje in tegen het bloeden en het was gebeurt.

Daarna ben ik even naar de overkant gelopen om brood te kopen en een pak maandverband en toen weer naar de auto. Onderweg vond ik het wel koud worden tussen mijn benen. Toen ik bij de auto was en een blik naar beneden wierp bleek dat alles ondergebloed was! Echt heel vies, vooral omdat ik natuurlijk de laatste 5 jaar al geen menstruatie meer gehad heb. Dat is dus meteen het grootste voordeel van die Mirena.

Nu een paar daagjes verder gaat alles goed. De bloedingen zijn vrijwel gestopt en buiten een bepaalde gevoeligheid verder geen pijn.

Mijn ervaringen met de Mirena zijn dus buiten het inbrengen helemaal positief. Je hoeft niet meer elke dag een pil te slikken. Je hoeft niet bang te zijn dat je hem vergeet. Je bent van je bloedingen af en de PMS is vooral de eerste paar jaar over. Op het laatst krijg je wel weer milde verschijnselen maar nooit zo erg dat je je partner onder het kapot gegooide servies zou willen begraven.

Vandaag de laatste mogelijkheid om de boodschappen en kadootjes voor kerst in huis te halen. De bedoeling is om zo vroeg mogelijk de laatste boodschapjes in huis te halen en vanmiddag de kadootjes te halen. Gister al de meeste spullen voor het ontbijt en diner gekocht. Wat gaat daar veel tijd inzitten zeg! En dan heb ik niet eens een super uitgebreid maaltijdplan.

Mijn vader en moeder komen voor het eerst in jaren bij ons eten dus ik wil er wel een beetje meer van maken dan normaal. Ik heb wat luxere aardappels en meer vlees en groente. Nog geen toetje verzonnen maar dat zal wel gewoon ijs of zo worden. Morgen gewoon gourmetten omdat die jongens dat zo leuk vinden en even langs zus1 omdat die jarig is. Best vervelend omdat dat zo'n gat in de dag slaat. Mijn partner is Schot en volgens zijn traditie is het morgen pakjes-dag. De jongens kunnen dan hun kadootjes onder de boom vandaan halen en hebben weinig tijd om ermee te spelen.

Gister nog een aanvaring met partner gehad omdat hij zo passief is en geen donder uitspookt met betrekking tot de boodschappen en de kadootjes. Af en toe word ik er zo moedeloos van dat ik het liefst de kinderen in de auto zou smijten en weg zou willen rijden om nooit meer terug te komen. Maar goed, zover is het nog niet gekomen en heb ik mezelf weer opgepept om dan maar voor mij en de jongens een superkerst te organiseren.

We hebben gisteravond de banken tegen elkaar aangeschoven en met z'n 3-en de Spiderwick Chronicles gekeken onder het dekbed. Heel gezellig en het kocht een beetje mijn schuldgevoel af voor het feit dat ik deze week nog niets met ze gedaan heb. Vandaag mogen ze gelukkig even bij broer2 spelen zodat ik mijn laatste spul kan kopen. Blijkt dat partner ook thuis is zodat ze eigenlijk ook bij hem zouden kunnen blijven maar dat vinden ze niet zo leuk omdat vader alleen zit te computeren als hij thuis is en ze dan niet eens mogen lachen en druk doen. Lekker voorbeeld he, vind hij gek dat de jongens ook niets liever doen dan zich verschuilen achter de DS of Xbox.

Maar goed, ik zie dat het alweer een half uur later is dan daarnet dus ik moet echt gaan opschieten. Lekker even onder het kleine pisstraaltje van de douche, als het koud is buiten dan stroomt hij niet zo lekker door. Mijn nieuwe shampoo van John Frieda proberen ben beniewd of dat wat is. Ik heb normaal Dr. Organic maar ik vind dat zo lang duren omdat je het met water moet mengen om het goed door je haar te krijgen. Het is trouwens wel supershampoo maar niet als het zo koud is in de douche. Dan wil ik gewoon snel klaar zijn. Pasgeleden Guhl geprobeerd maar was daar ook niet zo tevreden over omdat het niet zo glanst en het pluist dan sneller en ik vind dat dat er dan snel zo levenloos en goedkoop uitziet.

Iedereen alvast een hele fijne kerst van mij gewenst!!

Pfffff, waar blijft de tijd. Op zich is December wel gezellig hoor, lekker het koord om je gezin en familie strakker trekken en meer tijd met elkaar doorbrengen onder het genot van hapjes, drankjes en kadootjes. Maar ja in de tussentijd gaat het leven gewoon door en moeten er boodschappen worden gedaan, de hond moet uit, de ratten verschoond, de kinderen bezig gehouden af en toe een stofzuigertje door het huis en de was moet opgehangen worden.

Dan is onze familie ook nog gezegend met diverse verjaardagen tussen Sinterklaas en Kerst. Afgelopen zondag was mijn moeder jarig. Ze werd 75 en dat is natuurlijk wel iets om te vieren. Aangezien ze niet zo van thuis zitten houdt heb ik haar meegenomen om bij Bazar te ontbijten. Ze was pas om 13.00 klaar om weg te gaan dus werd het een lunch. We hebben ervan genoten. Echt heel gevarieerd en lekker, een schaaltje turkse yoghurt met vers fruit, een gatenpannenkoekje, divers brood met smeerseltjes, mint of turkse thee en verse jus voor maar 15 euro nogwat met z'n tweetjes.

Na het eten door de sneeuw rustig naar het Boymans van Beuningen gewandeld. Erg leuk om de vazen te zien waar die ene mevrouw doorheen gevallen is en voor veel schade zorgde.Ik hou altijd wel van die kleine gebeurtenisjes die te gek zijn om waar te zijn. Zo is me al jaren een verhaal uit de krant bijgebleven over een meneer die naar de wc ging en een lucifer in de pot gooide terwijl hij er nog op zat. Waarschijnlijk was er net schoongemaakt met iets chemisch want er ontstond een flinke vlam waardoor die meneer zijn zaakje verbrandde. De schade was zo ernstig dat hij met de ambulance naar het ziekenhuis moest. Het ambulance personeel moest door het verhaal zo lachen dat meneer met brancard en al van de trap af stuiterde. Dubbele pech die zo ondenkbaar is dat het grappig word.

Op een gegeven moment waren we het tentoongestelde keramiek aan het bewonderen. Moeders bleef voor een vaas stilstaan en zei met een begerige blik: ik vraag me af waar dat van gemaakt is. Voordat ik wat kon zeggen stak ze haar vinger al uit om er tegen te tikken. Ik dacht dat ik dood bleef!! Gelukkig is de vaas niet beschadigd.

Na het museum met een deel van de familie naar Wokrestaurant Wilhelminahaven in Vlaardingen gegaan. De Oud-Beijderland clan had afgebeld ivm het weer..... beetje jammer voor mijn moeder ze was toch wel teleurgesteld. Maar goed, met het gezelschap dat wel aanwezig was hebben we heerlijk gegeten. Zelfs mijn vader die nooit ergens anders eet dan thuis is flink los gegaan.

Het buffet was goed uitgebreid en er was een groot dessert gedeelte met volgens mij wel 6 soorten ijs, slagroomsoesjes en spekkoek. Ik eet geen vlees dus heb veel salade, friet, nasi en bami gegeten.  Fijn personeel. Heel vriendelijk. Omdat ma jarig was kreeg ze 2 kadootjes en begon het personeel 'lang zal ze leven'  te zingen! All inclusive voor maar 23 euro pp. Alcoholische dranken voor 1 euro meer. Zeker een aanrader voor de mensen die een beetje op hun centjes letten maar toch kwaliteit willen.

Op internet had ik een fotoboek voor haar gemaakt bij photobox die kwam gister aan en was echt heel gaaf. Heel goede kwaliteit en met actiecode maar 20 euro voor 26 bladzijden en een harde kaft. Is ook voor herhaling vatbaar. Mijn jongens willen nu ook een fotoboek over hun leven. Een kaartje gemaakt bij Greetz wat ook boven verwachting leuk was én gratis verzending.

Nu moet ik deze week nog de benodigde kerst kadootjes kopen en boodschappen voor de kerstdagen. Helaas moet mijn partner nog werken deze week dus zit ik een beetje met de kinderen in mijn maag. Ik kan ze moeilijk meenemen om kadootjes te kopen. Nou ja, ik zie wel hoe ik dat ga regelen.

Ik stop er weer mee en ga proberen de kerstdagen te organiseren. Zonder koelkast is wel een uitdaging. Hoewel het weer wel meezit om alles koel te houden.

Vandaag de laatste schooldag voor de jongens. De oudste werd vanmorgen al gebeld met de mededeling dat hij vandaag vrij was en de jongste was om 14.15 uit. Even snel boodschapjes gehaald en naar huis gegaan. Nu zijn ze alletwee bij vriendjes en voel ik me een beetje melancholiek of zo. Ik weet het niet. Kan er niet echt achter komen wat het nou precies is.

Misschien de hormonen. Vanmorgen moest eigenlijk mijn MIRENA vervangen worden. Heb ik al een week tegenaan zitten hikken ivm de pijnlijke verwijdering en inbreng van dat ding. Voor jan doedel bij Trekpleister voor de deur gestaan tot 9.10 omdat de dames vonden dat ze niet om 9.00 precies hoefden te openen. Als je dan op het raam tikt om binnen gelaten te worden krijg je niet eens een reactie. Daar ben ik maar weggegaan om naar de apotheek te gaan om de spiraal te halen en daarna naar de Medinette voor advies voor pijnbestrijding. Het schijnt dat Aleve het best werkt maar daarvoor zou ik weer naar de apotheek moeten die nu druk was.

Dan maar zonder pijnbestrijding dat ding laten plaatsen. Na een half uur wachten met een onwijs zieke man in de wachtkamer, het leek wel of hij zo ter plaatse dood zou neervallen (wel heel zielig voor hem maar de dame naast me en ik maakten ons alleen zorgen dat we ook besmet zouden worden met hetgene wat hij had) Bleek dat de dokter met zwangerschapsverlof was en deze invaller kon hem niet plaatsen.... tja wat dan?  

Nu moet ik nog een week wachten omdat de praktijk dicht gaat voor vakantie. Heb ik wel een week om op tijd Aleve te kopen én het een half uur van te voren in te nemen. Als manlief in de tussentijd op de wipkip wil zal hij rubbertjes moeten gaan kopen. Ik wil niet het risico nemen om straks weer mama te worden. Er is een tijd geweest dat ik daar heel erg blij mee zou zijn geweest maar nu niet meer. Die jongens zijn al zo groot en de bijbehorende vrije tijd voor jezelf is ook goud waard. Je komt nu soms een beetje aan jezelf toe. Probeert weer uit wie je ook alweer was voordat je vrijwillig een 24-uurs contract aanging met je kinderen. Als ik nu jonge moeders zie met die baby's denk ik echt: meid, waar begin je aan. Soms in winkels en op straat kom je ook wel eens zo'n schreeuwende baby tegen en dan schiet ik spontaan in de stress. Mijn 2e was een huillbaby, achteraf had dat kind het KISS syndroom dus kon hij niets aan doen, maar goeie god, wat een zware tijd was dat zeg! Heb ik echt een trauma aan over gehouden. Verder zijn ze echt wel heel lief en leuk enzo hoor maar ik hoef er geen nieuwe bij.

Vanavond kerstmarkt in het durrup. De 2e oliebol van dit jaar eten met een glaasje gluhwijn. Gezellig met moeders en zus 2.

Gister door moeders, zus 2 en broer 1 meegenomen voor een verassingsuitje ter ere van mijn 40e verjaardag. Om een uur of 1 vertrokken we met de auto richting Kralingen. Via allerlei laantjes en straatje mooie villa's bekeken en gelijk ons broer's werkgebied bewonderd. Hij is loodgieter en het is wel erg geinig om te zien waar hij zijn tijd doorbrengt.

Na een tijdje had ik toch wel door dat we naar Arbetorium Trompenburg gingen. Er was kerstmarkt. Leuk! Eenmaal binnen was het vrij druk en stonden we meteen in de eerste tent met zelfgemaakt kerstbrood en antieke glazen. Moeders en zus raakten niet uitgekeken. Broer en ik laafden ons aan de terrasverwarming.

Nadat we onze entree bewijzen hadden laten zien mochten we het park in. Er was een mooie route uitgezet om de bezoekers langs de diverse tenten te leiden. Persoonlijk vind ik zo'n markt wel gezellig hoor maar alles is zo belachelijk duur. Ik snap best dat je je centjes moet verdienen en het standgeld moet betaald worden maar 6,99 voor een foccatia'tje is wel wat aan de flinke kant. Ook een glaasje gluhwijn voor 3,50 uit een plastic bekerje is kassa. Heb je bijna 2 flessen voor! Vrekken als we zijn hebben we maar gewoon van de gratis koffie genoten. En die was echt heel erg lekker. We mochten ook diverse producten proeven en van alles vond ik de 75% pure chocolade met peper wel heel bijzonder.

Na de kerstmarkt zijn we stiekumpjes de versperde paden opgegaan en we hebben ons daar heel erg vermaakt. Het moet er in de zomer, lente of herfst wel mooi zijn. Zelfs nu in de kou keken we onze ogen uit. Is best stom, dat je als Rotterdammer niet zo vaak de bezienswaardigheden van je stad bekijkt.

Om 16.00 ging de markt dicht en waren we klaar met de bezichtiging van het park. Toen wist broer ook niet meer wat er op het programma stond. We reden naar de Witte de With en zochten een plek om te parkeren, 50 ct per 10 minuten. Broer en ik bleven dus maar even in de auto en hebben via Bluetooth foto's gewisseld. Grappig dat dat zo gemakkelijk kan. Na een tijdje naar moeders en zus gaan zoeken in de spiri-winkel. Ik weet de naam niet maar een mooie zaak. Lekker groot en uitgebreid. Moet ik zeker een x op mijn gemak heen. Toen we eruit gegooid werden omdat de winkel sloot de auto in de garage gezet en naar Bazar gegaan. Dat wilde ik altijd al maar het kwam er nooit van omdat we dan weer oppas moesten regelen voor de kinderen. Jammer genoeg had ze niet gereserveerd en moesten we het met een anderhalfuur tafeltje doen.

Stiekum heel erg gelachen omdat broer een echte hollandse boerenlul is die niet eet wat hij niet kent. Moet je nodig hier zitten. Hij heeft nog geprobeerd om na zijn biertje met zus 2 naar de Mac te gaan maar daar was moeder het niet mee eens. Toen we eenmaal gewend waren aan de drukte en hectiek hebben we de kaart goed bestudeerd. Vrij moeilijk voor een vrouw van bijna 75 en een brildrager. Kleine lettertjes. UIteindelijk klaar voor de bestelling. Ma vond achteraf dat ik een ander gerecht moest eten en heeft dat nog even snel kunnen veranderen.

Het eten was superlekker en leuk van prijs. Vandaar dat het altijd zo druk is. Erg gelachen om mijn moeder die al een paar weken een cholesterol verlagend dieet volgt. Ze zat te smullen als een klein kind van een enorm groot bord couscous met een super tonijnspies.

Omdat de tijd erop zat bij de Mac een mcflurry gegeten en daarna kwam zus 2 met latte machiato.....milkshake....... had ze niet door haha.

Al met al een heerlijke dag gehad van mijn ouwe moedertje!!!!

Vandaag even snel naar broer 1 en 2 voor foto's van moeders om een fotoboek te laten drukken voor haar 75e verjaardag volgende week. Moet ik wel ff spoed achter zetten.

Jaha, het zit er nu echt heel hard aan te komen. Morgen ben ik 40...... pfff waar is de tijd gebleven. Het is heel stom maar ik voel me helemaal niet zo oud. Eigenlijk zit ik prettiger in mijn vel dan toen ik 25 was. Maar goed, het gaat er tegenwoordig niet echt om hoe je wel of niet in je vel zou zitten. We moeten jong zijn en glad en strak in het vel en vooral niet grijzend aan de slapen tenzij we George Clooney zijn.

Ik heb van verschillende mede 40-gers gehoord dat er mij dit jaar veel veranderingen te wachten staan. Met je veertigste schijn je in een 3e pubertijd te komen. Eerst natuurlijk onze peuterpubertijd (hadden wij die ook vroeger of is dat iets van tegenwoordig) dan de ''echte' pubertijd 13-18 en nu deze. Een paar laatste stuiptrekkingen voordat we onzichtbaar worden voor de rest van de maatschappij. En dan natuurlijk vooral voor het manvolk. Al ben ik niet bijzonder ijdel en ook niet al te flirterig omdat ik dat al snel eng vind lijkt het mij toch bijzonder onprettig om niet gezien te worden.

Een piepklein beetje aandacht zo nu en dan of een leuke opmerking op straat is wel zo gezellig en geeft weer nieuwe energie.  Ook op emotioneel en spiritueel nivo schijnt er heel wat verschuiving aan te komen. Juist dat is hetgene waar ik heel nieuwschierig naar ben. Hoe verander ik? Verander je wel echt of blijft je omgevng hetzelfde terwijl jij de lat een beetje hoger legt?

Ga ik wel opeens hunkeren naar aandacht en struin ik dalijk in minirok de disco's weer af op zoek naar manelijkschoon. Grijp ik op het schoolplein straks elke mogelijkheid aan om met leuke vaders te sjansen (moet dan nu nog wel ff checken of ze er zijn en anders moet je jongste maar op een andere school) Of ga ik flirten met de vakkenvuller van de supermarkt? En wat gaat manlief daarvan vinden?

Laat ik misschien man en kinderen in de steek om op wereldreis te gaan of bananen te gaan plukken in een of ander ontwikkelingsland om daar hevig verliefd te worden op de plaastelijke schapenhoeder?

Hoe dan ook. Ik ben enorm benieuwd en heb je tips of wat dan ook om mij dit jaar door te laten komen zou ik het fijn vinden als je ze met mij zou willen delen.

Nu ga ik even mijn kast verder leegruimen omdat ik voor de 3e x een nieuwe krijg.

Wel heel netjes geregeld van de leverancier maar er gaat veel tijd inzitten en nu krijg ik morgen op mijn verjaardag de nieuwe kast die hopelijk dan wel gaaf is. Gelukkig vier ik het niet dus kan ik na het sporten de kast weer inruimen.